Bir sene boyunca emeği geçen eski ve yeni tüm yöneticilere yardımlarından dolayı teşekkürü bir borç biliriz.

Umarız ultima online yaşamaya devam ettikçe UO-Dev ile uzun yıllar birlikte olmayı başarırız.
Hatalarımız varsa affola der; herkese tekrar teşekkür edip UO-Dev’in birinci yaşını kutlarız.

Forum Konusu   UO-Dev İstatistik

“Türkiye’de bazı eski politikacılar ten­cereyi pisletmişlerdir. Bunların ebediyen mes­lekten alıkonmalarına ne dersiniz?”

Bugün insana şaka gibi geliyor, ama malumu­nuz bu soru, çok da değil 8 yıl önce halkımıza sorulmuş ve “eski politikacılar” yasak cendere­sinden kılpayı kurtulmuşlardı.

Halkın neredeyse yarısının “Evet. Artık bunlar politika yapmasın. Evlerinde otursunlar” dediği bu politikacılardan birisi bugün Cum­hurbaşkanlığı Köşkü’nde oturmaktadır. İkisi, Ecevit ve Erbakan ise Baş­bakanlık için yarış halin­dedir.

Halkımız 8 yıl önce ta­rihin arşivine kaldırmaya hazırlandığı politikacıları bugün “umut kapısı” ha­line getirmiş ve devleti, onların ellerine teslim etmiştir.

Onlar için “yasaklan­sınlar” diye kampanya açanlar ise bugün evlerinde ya da kabirlerinde tarihin arşivine kalkmış bulunuyorlar.

* * *

Çünkü halk, günlük kaygılarla yaşar. Bazen sıradan ihtiyaçları yüzyıllık ilkelere tercih ede­bilir. Tek yönlü bir şartlandırma ya da güçlü bir propaganda atağı, halkı “yanlış” sulara doğru sürükleyebilir.

Bu yüzden örneğin, ABD gibi bazı köklü de­mokrasiler, bazı temel insan haklarını, halkın bile delemeyeceği kadar güçlü zırhlarla koru­muşlar ve Anayasalarının en başına Kongre’nin düşünce ve basın özgürlüğü aleyhine hiçbir yasa çıkaramayacağını yazmışlardır.

Halkın her zaman “en adil yargıç” olduğu gö­rüşü, hayli su götürür bir iddiadan ibarettir. Şu anda halkımızın büyük çoğunluğunun şikayetçi olduğu 1982 Anayasası, aynı halkımızın büyük çoğunluğunun oylarıyla kabul edilmemiş miydi? Halk, kendi elleriyle koyduğu yasağı kaldırmak için 5 yıl sonra yeniden sandığa gitmiş ve “tamam vazgeçtim” demiştir.

Olan da, 5 yıl boyunca yasaklı kalanlara ol­muştur.

Gelin görün ki, o yasağın en çok kahrını çek­miş olanlar, bugün başka düşünce sahiplerine yasak konulabilmesi için yeniden halka sormak gerektiğini öne sürebilmektedirler.

* * *

Halka şirin görünme çabası, belki halkın oyuna muhtaç politikacılar için “anlaşılır bir defo” sayılabilir. Ancak seçim kaygılarından arınmış bir Cumhurbaşkanından beklenen, herhalde bazen “halka rağmen” bazı evrensel ilkelere ve temel haklara sahip çıkmasıdır.

Düşünce özgürlüğü işte bu temel haklardan­dır.

8. madde yarın halkın önüne konduğunda hiç kuşkunuz olmasın ki referandum kampanyası bir soğuk savaş arenasına dönüşecek ve “vatan hainleri fikrini söyleyebilsin mi” polemiği mi­ting meydanlarına taşınacaktır.

Anti-demokratik bir uygulamayla bir kez halktan cevaz alındı mı yeni referandum sorula­rı sıraya girecektir:

“Peki vatan hainlerinin idam cezalarının hızla infazına ne dersiniz?”

“Sizce örgüte yardım etmiş insanlara işkence yapılması normal değil midir?”

“İrticai veya bölücü bir yönelim karşısında or­dunun müdahalesine ne dersiniz?”

Hitler de iktidara halk oyuyla gelmemiş miy­di?

* * *

O yüzden ben Çankaya patentli bu referan­dum önerisine “hayır” diyorum. Patent sahiple­rine kendi yasaklı yıllarını ve bir referandumda halkın ebedi yasağından nasıl kılpayı kurtulduk­larını hatırlatıyorum. Halkın oyu yasakları sürdürmeye yetseydi bugün Marmaris’te bir res­samla değil, Köşk’te bir askerle yaşıyor olacağı­mızı belirtmek istiyorum.

Ve güney sahillerinde tatil yapan devlet adamlarımıza yazlık giysi olarak, üzerinde “No, no..” yazan turuncu tişörtler tavsiye edi­yorum.

CAN YÜCEL

Moskova’daki anma törenine ”Gönül Yarası” filminde şairin adını taşıyan sanatçı Şener Şen, film yapımcısı Mustafa Oğuz, Türkiye’nin Moskova Büyükelçisi Kurtuluş Taşkent’in eşi Jülide Taşkent, Türk-Rus İşadamları Birliği (RTİB) Başkanı Ali İhsan Akıskalıoğlu, Türk-Rus Araştırmaları Merkezi (RUTAM) Başkanı Hakan Aksay, Moskova’da yaşayan Türk vatandaşları ve Nazım’ın bazı Rus dostları ile çocukları katıldı.

“Yoldaşlar, ölürsem o günden önce yani,
- öyle gibi de görünüyor -
Anadolu’da bir köy mezarlığına gömün beni
ve de uyarına gelirse,
tepemde bir de çınar olursa
taş maş da istemez hani… ”

1953, 27 Nisan
Barviha Sanatoryumu

Avukatlar Hüseyin’in olduğu odaya girerlerken bir albayla karşılaştılar. Albay “Dini telkin istemiyorlar” dedi. Bunu anlamlı bir sesle söylemişti. Müslüman olmadıklarını çağrıştırmak istiyordu. Avukatlar “Bu sadece onların bileceği bir iş” dedi. Albay “Tabii siz de bilirsiniz,” diye aynı sezdirmeyi, bu kez avukatlara yöneltti. Aylardan mayıstı. Günlerden Mayıs’ın 6′sı. “Hıdrellez” günü diye yazıyor takvimler, “Alaçam, Samsun, Geyikaşan Hıdrellez günü… Karacabey, Bursa Hıdrellez şenlikleri..Yerleşmiş İslam geleneğine göre Hıdır ve İlyas peygamberlerin her yıl buluştuklarına inanılan gün. İnanışa göre ölümsüzlüğe erişmiş bu iki peygamberin buluşmaları, kutlanarak anılır.

Avukatlar Hüseyin’in bulunduğu odaya girecekken duydukları bu sözle sinirlenmişlerdi. Hüseyin babasını düşünüyordu odada, Hıdır’dı babasının adı, Hıdır İnan. Aylardan mayıstı. Günlerden Mayıs’ın 6′sı. Avukatlar albaydan geçip Hüseyin’in bulunduğu odaya girdiler. Hüseyin de Deniz ve Yusuf’un durumundaydı. Birkaç görevli omuzlarından tutmaktaydı.
Avukatlarını görünce büyük bir mutluluk ve derin bir gülümsemeyle “Hoş geldiniz” dedi. Avukatlar ona bir arzusu olup olmadığını sordular. “Bir arzum yoktur. Sizlere çok teşekkür ederim.” dedi.

Sonra Hüseyin avukatlarına “Babam Ankara’da mı?” diye sordu. Avukatlar Ankara’da olduğunu söylediler. Hüseyin “Nasıl?” diye sürdürdü sorusunu. “İyi ve seninle iftihar ediyor” diye yanıtladı avukatları. Bu arada avukatlar görevlilere ,Hüseyin’in de arkadaşlarıyla vedalaştırılmasını hatırlattılar.
Hüseyin aynı sıcaklık ve canlılıkla Deniz ve Yusuf’la odalarında birer birer kucaklaştı. Zincirleri ve bağları, üçünün de bu vedalaşma anında gövdelerine alabildiğine ağırlık veriyordu. Omuzlan ve başlarının hareketiyle birbirlerine sokuluyorlardı.
Hüseyin önce başgardiyan odasında Deniz’le, sonra yandaki diğer odada Yusuf’la, konuşacak çok şeyleri olan, ama ayrılmak zorundaki insanların can sevinciyle bakıştı. Hiçbir şey şakadan değildi. Fakat yaşayan gülümseyişlerinde, çocuksu, şakacı bir incelik vardı. Bir birlikteliğin, yaşamadaki son karşılaşmaları da böylece bitti.

Üçü de ilkin kendisinin asılmasını isteyen bir duygu taşıyordu. Onları darağacına çıkmak değil, darağacına çıkacak arkadaşlarım seslerden, kıpırtılardan dinlemek zorunluluğu incitiyordu. Fakat bu son deneylerine de dik duruyorlardı. Saat 01.00′i geçiyordu.
Bu ara avukatlar Deniz’in bulunduğu odaya döndüler.

Deniz ayakları zincirli, elleri arkadan bağlı bir durumda darağacına bakan pencereye karşı oturduğu yerden yazdırdığı son mektubunu tamamlamak üzereydi. Onun bitirmesini beklediler.

“… Son anda yaptıklarımdan en ufak bir pişmanlık duymadığımı belirtir, seni, annemi, ağabeyimi ve kardeşimi devrimciliğimin olanca ateşiyle kucaklarım… Oğlun Deniz Gezmiş.” Mektup tamamlanmıştı.

İnfaz savcısı Sami Uğur, Deniz’e sokulup, elindeki basılı kağıttan idam kararının özetini okuyup, bir diyeceği olup olmadığım sordu. Deniz, kararın kendisine ait olduğunu, bir diyeceği olmadığım belirtti.
Savcı görevlilere “zincirleri çözün” dedi. Bir görevli yarı telaşlı, yarı çekingen bir tavır içinde, elindeki anahtarla zincirlerin kilidini kurcalamaya başladı… Açamıyordu. Elindeki anahtar kilide uymuyordu. Bunun üzerine başgardiyan birkaç anahtar daha verdi. Kilidi yine açamadılar.
Bu durum odadakilerde yeni bir sabırsızlık havası estirmişti. Kendi kendine söylenenler vardı. .
On beş dakika kadar beklenildi. Birisinin “Zincirleri çözmeye lüzum yok, zincirleriyle çıkarılsın” dediği duyuldu. İnfaz savcısı Sami Uğur “Bunlar efendi çocuk, prangayı çözelim” diye karşılık verdi ve “Kilidi kim kilitlediyse acele bulun” komutunu verdi.

Adamı bulup getirdiler. Ve zincirler çözülebildi. Deniz zincirlerini çözen adama “Postallarımın bağını bile bağlamaya vakit bırakmadan beni apar topar buraya getirdiler. Sehpada bu haliyle postallarım ayaklarımdan düşecekler. Onları bağla…. dedi. Görevli, Deniz’in postallarım bağladı.
Bu arada Deniz’e, beyaz bezden dar bir idam gömleği giydirdiler. Ayaklarına kadar uzandı…
Gitme vakti gelmişti.
Deniz avukatlarına dönerek veda etti. Çevresini acı bir gülümsemeyle süzdü ve avludaki sehpaya doğru metin adımlarla yürüdü.
İdam gömleğinin dar olması ve ellerinin bağlı olması nedeniyle sehpaya destekle çıktı. Sehpada üç ayaklı bir tabure vardı. Deniz ona da çıkıp ilmiği boynuna kendisi geçirmeye çalıştı.
İlmiği boynuna geçirdiğinde, seyredenlerden bazıları, cellada başlarıyla tabureyi çek işareti veriliyordu. Deniz birden, şafağı daha sökmemiş bu bahar sabahının, serin sessizliğine doğru yankı veren bir sesle bağırmaya başladı:

“YAŞASIN TÜRKİYE HALKININ BAĞIMSIZLIĞI, YAŞASIN MARKSİZM-LENİNİZMİN YÜCE İDEOLOJİSİ, YAŞASIN TÜRK VE KÜRT HALKLARININ BAĞIMSIZLIK MÜCADELESİ, KAHROLSUN EMPERYALİZM!”

Çevredeki görevliler telaşlandılar. Deniz’in son sözcüğü . bitmemişti ki, cellat aceleyle tabureyi altından çekti. Ciğerinden yükselen son sözcüğü taşıyan nefes,. dudağına varamadan, gırtlağında tıkandı.
Taburenin çekilmesiyle Deniz boşluğa yığılmıştı. Fakat onun uzun boyunu cellat hesap edememişti. Deniz’in ayakları taburenin altındaki masaya çarptı. Hemen masayı da çektiler.

Saat 01.25′i gösteriyordu.

Gardiyan, imam ve sivil personel, gelenek gereği saygı duruşunu geçmişti. Avukatların yüzlerini derin bir hüzün doldurmuştu. Denizgili ölüme mahkum eden 1 No’lu Sıkıyönetim Mahkemesinin Başkanı Tuğgeneral Ali Elverdi, elleri arkasında, ağzında sigara Deniz’i seyrediyordu. Ankara savcısı Fazıl Alp, Tevfik Türüng, Sami Uğur, yüksek rütbeli birçok subay, gardiyanlar, sivil görevliler, imam, avukatlar doktor infazda hazır bulunmuştu. Özellikle imamın aşın derecede duygulandığı görülüyordu. İnfaz savcısı Sami Uğur, kendince espriler yapıp yine kndi gülüyordu.
Deniz’in göğsüne, karar özetini içeren bir beyaz karton astılar. On dakika kadar sonra, görevli doktor gömleğini sıyırıp nabzına baktı. Deniz’in nabzı çarpıyordu. Beklediler…
On-on beş dakika sonra nabza tekrar bakıldı. Deniz’in nabzı durmamıştı. Bekliyorlardı. Deniz ipin ucunda bir dal gibi, alaca havada ağır ağır dönüyordu. Sadece başı ve postalları, uzun ince beyazlığın iki ucunda, iki gri noktaydı.
Gemerek’te yakalandığı gün kalbi ve beyni arasında dolaştırdığı ölüm duygusu, onu darağacında, boynunda bulmuştu. Elli dakika öylece kaldı.
02.15′de ipi keştiler.

Gruplar olaysız bir şekilde meydana girdi. İşçiler kutlamalarda güvenliği kendileri sağlıyor.

Saat 12.00’de Kazancı Yokuşu’nda 1977 yılında hayatını kaybedenler için saygı duruşunda bulunuldu.

Taksim meydanı hıncahınç doldu.

İstanbul’da 1 Mayıs kutlamalarının yapıldığı Taksim Meydanı saat 12.00 itibarıyla tamamen doldu.Kutlamalara katılan on binlerce kişi sabah saatlerinden itibaren geldikleri Taksim Meydanı’nı öğleye doğru tamamen doldurdu. Unkapanı ve Şişli istikametinden Meydan’a yönelen gruplar ve vatandaşların girişi, Taksim Meydanı dolmasına karşın devam ediyor. Meydan’ın kapasitesini doldurması dolayısıyla 1 Mayıs Tertip Komitesi, gelenleri Gezi Parkı’na yönlendirmeye başladı. Komite üyeleri şu ana kadar olumsuz herhangi bir olayın yaşanmadığını belirtirken 1 Mayıs alanına oldukça neşeli bir atmosferin hâkim olduğu gözlendi. Vatandaşlar şarkılar ve sloganlar eşliğinde 1 Mayıs kutlaması gerçekleştirdiler. Kutlamaların ilk bölümünde, “Yaşasın 1 Mayıs”, “Yaşasın Halkların Kardeşliği” gibi sloganlar ağırlıklı olarak atıldı.Bu arada Taksim metrosu ve feniküler, belediye ve halk otobüsleri yoğun izdiham dolayısıyla devre dışı bırakıldı ve çalışmadı. Sadece metrobüsler seferlerini Mecidiyeköy’e kadar gerçekleştiriyor.

En güçlü ya da yoksul olanların büyük çoğunluğu, kendi küçük ya da büyük çıkarını esas alarak, kendini dünyanın merkezine koyarak yaşıyor. Herkesin mazareti var! Çok şey sadece günü kurtarmaya yönelik.. Doğayı yok sayarak yapılan her şey, geleceğimizi biraz daha belirsizleştiriyor. Komik olan, korunmak doğanın umurunda bile değil. O nasıl olsa, öyle ya da böyle var olacak… Vay bizim halimize… İklim değişiklikleri, seller, taşkınlar, bunlar dünya kabuk bağladığından bu yana hep var ama son yüz yılın grafikleri öncekilerle benzerlik göstermiyor, kendi elimizle yaptıklarımızın, bu kötü gidişe direkt etkisi var. Önceleri düşe kalka yaşıyorduk, artık kıçımızın üstünde hızla kaymaya başladık. İşin bilimiyle uğraşan herkes bu konuda hem fikir. Çevreci hareketler, bu gidişi durdurulması gerektiğini herkese anlatmaya çalışıyor. Agaclar.net olarak başından beri işin neresinden tutacağımıza bakıp durduk. Yaptığımız her şeyde bu amacın izi var. Daha neler yapabiliriz? Doğa sorunlarının evrenselliği, doğanın insanlara mekan ve kaynak oluşuyla, müziğin evrenselliği ve insanların ortak dili oluşu arasındaki bağ, projenin çıkış noktası oldu. Müzik; yaygın, eneji dolu, durdurup kendini dinleten ya da arka plana geçip çaktırmadan varolan…

Dünyanın çivisini çıkaranlar kadar, bunu seyretmekle yetinenler de benzer biçimde sorumluysa, çözümler bulmak ve uygulamak zorundaysak, her vesile ile hatırlamalı, hatırlatmalıyız…. Hem değişim gerektiğini bilip, hem “Şöyle yap, böyle yap” laflarını dinlemediğimize göre, “ne yapmalıyım” diye düşünmek gerektiğini her dinlediğinde hatırlatan bir müzik işe yarar mı? En azından konunun farkında olanlar için, arka planda fazladan bir vicdan azabı durumu yaratır mı? “Birlikten kuvvet doğar” mı? Tek tek düşündüğümüz, anlatmaya çalıştıklarımız, hep birlikte, bir ucundan tutarak ortaya konduğunda verdiği enerji artar mı? Agaclar.net’ten Fırat Çavaş, doğdukları iller farklı, yaşadıkları mekanlar farklı, zevkleri, yaşama bakış açıları farklı 91 müzisyeni, varolan gerçekleri bir kez daha hatırlatmak için bir araya getirdi: Doğa için çal! Yeni başladık, devam edeceğiz…

 Sizi de bekleriz! www.dogaicincal.com

Türkiye’de milyonlarca kadın üretim sürecinin dışında bırakılıyor. Emeği gözardı edilerek ucuz ve kayıt dışı iş gücünün en önemli kaynağı olarak görünüyor. Çürümenin gericiliğin en çarpıcı sonuçlarına maruz kalanlar hep kadınlar oluyor. Peki bütün bunların yok sayılmanın eve kapatılmanın dışlanmanın hesabını sormayacak mısın?

İstanbul Mehmetçik Lisesi’nde 24 öğrenci tekel işçileriyle dayanışma düzenledikleri gerekçesiyle okullarından uzaklaştırıldı. Fethiye’de bir öğrenci dershane borcunu ödeyemediği için annesinin hapise girmesini gururuna yediremeyerek intahar etti. Paran yoksa okuma diyenlerden, okullarımızı uyuşturucu mafyasına ve cemaatlere teslim edenlerden hesap sormayacak mısın?

Türkiye’de 6-17 yaş arası 6.5 milyon çocuk işçi var. 350.000 çocuk sanayide 5 milyon çocuk ev işlerinde 1 milyon çocuk ise tarımda çalışıyor. Çocuklar işyerinden kaynaklanan problemler nedeniyle bir çok sağlık problemi yaşıyor ve iş kazası geçiren çocuklardan ancak 3′te 2′si tedavi edilebiliyor. Çocuklarımızı ucuz iş gücü olarak görenlerden bunun hesabını sormayacak mısın?

Hesap Sormak İçin 1 Mayıs’ta Taksim’e.

Şöyle bir geçen zamana baktığımda ultima online’da çok şeyin değiştiğinin kanısındayız. Nasıl olmayalım ki? Artık yeni nesillerin her şeyi daha iyi kavradığı, öğrenme yaşının her geçen sene daha alt seviyelere indiği bir ortamda uo playerlarının nesi eksik?

Şöyle bir bakıyorum player olduğum zamanlara. Çok değil aslında bundan 4 5 sene önce. Oyuna girmek -bunu başarmak- ardından her şeyi olduğu gibi kabul edip hızlı adımlarla yol almak, world’de gezmek. Evet her şeyi olduğu gibi kabul etmek “ultima online budur” demek. Her şeye kuşkusuz yaklaşmak, oyunda hiç hata aramamak (koskoca server, nede hata olsun?). Bundan 5 sene önce uo buydu benim için. Sorgusuz skill kasılır, action yapılır. Peki ya şimdi? Çok şey değişti. Artık sorunlar arttı. Sorunlarla beraber player’ların istekleri ve beklentiler arttı. Daha doğrusu bilinçlendiler sanırım. Çünkü artık server açabilecek kıvama geldiler. Skill’in nasıl kasıldığı, hangi fonksiyonlarla işlevsellik kazandığını biliyorlar. Bug varsa çözümünü bile biliyor artık playerlar. Server açabilecek kıvama geldiler diyorum. Gerçekten de öyle. Bu beni rahatsız ediyor açıkçası. Zamanında sadece oyununa bakan playerlar yok artık.

Peki ya bu bilinçlenme nereden geliyor? Playerları bir adım yöneticiliğe iten sebepler neler? En basitinden artık staffların namahremliliğin kalmamasıdır benim için. Stafflar, coderlar her yerde. Server sahipleri herhangi bir uo platformundalar. Gizlilik kalmadı dedim ya öyle bir şey bu da. Playerlar onları çok yakından takip ediyorlar artık. Takip ederken öğreniyorlar. Sistemin nasıl işlediğini taip eder ve yorumlar hale geliyorlar. Gizlilik bitti!

Yıllar önce playerım willow’da. Yine sorgulamayan bir kişiyim. 99.8 sw’den 100.0 yapmak için okuldan kaçan biriyim.İnternet cafede alıyorum soluğu. Sorgulamadan giriyorum oyuna ve başlıyorum kasmaya. 100.0 olacak elbet. Pm atmaya korkuyoruz. Gizlilik var korku var. Ya terslenirsek diye. Koskoca server sahibi ve ben bir player. Artık bir page atıyorum dayanamayıp. Merak! “100.0 yapmak için hangi silahı kullanmalıyım”. Zaman geçiyor cevap yok. Sorgulamıyorum ve elimden geldiğince vurmaya devam ediyorum. Ve britain bank’tayım. Birden ışıltılı bir şey. Ve etrafında dolaşan bir sürü player. Onlarda benden sanırım. Soruyorum “Bu nedir?” “O server sahibi”. Hımm sanırım page attığımız kişi bu oluyor. Ve ben bu şahsı server’a başladıktan bir sene sonra görüyorum tıpkı diğerleri gibi.

Artık geçmiş ve şu an arasındaki yorum size kalmış. Gizlilik kalmadı. Player ve staff elele.

Zevk almak bahane!

Raskol Serna

Yaklaşmak üzereydim, beni içten içe yiyen belirsizliğin sebebini bulmaya. Günlerdir bunun için çabalıyorum.
Bir şey de yememiştim bu yaprak hışırtılarının kulaklara nüfus ettiği, karanlık, öylesine de heyecan verici
bir ağaç topluluğu arasında.
Hayır!
Aramaya devam etmeliyim ben. Kaç gün önce başladım bu serüvene. Ve şimdi ne oldu bana? Bedenim ıslak.
Lordum!
Başım hala zonkluyor eş zamanlı.
Düşünemiyorum, neden bu duruma geldiğimi. Aklımda tek bir şey var beni rahatsız eden.
Bulmalısın onları diyor karanlıkların içinden gelen, tüm bu kötülüklere rağmen içimi rahatlatan hoş bir ses.
Hışırtıları belli belirsiz hissediyorum!
Her ne kadar kulaklarımı rahatsız etsede, yalnız değilim. Biliyorum!
Amacım doğrultusunda ilerliyorum, yer yer göletler olan bu ağaç yığınlarının arasında. Onları arıyorum.
Duygularım karışık, başım zonkluyor. Ağaç yığınları üstüme mi geliyor ne? Ama onlar dost biliyorum.
Onları bulmalısın!
Ağrıyor, zonkluyor da eş zamanlı. Sebebini hala bulamıyorum. Aramıyorum da aslında neden bu durumdayım.
Biliyorum onları bulmalıyım. Peşimdeler, peşimizde …
Bunu bildiriyor bana bir sürü ağaç yığınının olduğu, yaprakların seslendirdiği bu büyük yöre.
Oturmalıyım!
Rüzgar mı başladı ne? Hissediyorum, yakındalar …
Yorgunluktan işlev görmeyen elimi büyük bir korkuyla başıma götürüyorum. Saçlarım ıslak. Geri istiyorum elimi.
Gözlerim kapalı. Açıyorum yine aynı korkuyu hissederek. Daha sonra anlıyorum ki;
Bu ter değil! Kötüler peşimde, peşimizde.
Ulaşmalısın! Ara…
Fırlıyorum, arkamda bıraktığım yolluğumla. Şans diliyor sanki. Biliyorum! Artık farkındayım her şeyin daha çok.
Artık ağaçlar söylemiyor bunu. İçimden gelen ses bul diyor onları.
Sende onlardansız. Onlar iyiler.
Daha hızlıyım artık. Kafam zonkluyor eş zamanlı. Umrumda da değil artık. Büyük bir kararlılıkla söylüyorum bunu.
Hışırtılar var!
Koşuyorum. Hızlıyım. Kötü ağaçlar var. Engel oluyor topraktan çıkan kökleri hızlanmama. Ne, kötü müdür ki ağaçlar?
Artık bulmak istiyorum. Bedenim daha soğuk, daha yavaş. Yoruldum.
Yorgunum! Güç ver bana ulu Lord’um.

Işık!
Çok güzel görünüyor.
Bir ağaç.Kötü müdür ki ağaçlar? Bu ağaç farklı.
Bir ağaç besliyor, yaşlanmanın verdiği büyük gövdesinde büyük bir iyiliği!

Küçük yuvarlacık pencereden bakıyorum, yanımda getirdiğim bir umutla.
Siz onlarsınız… Kovuk’lular!
Beni de koru Kovuk, geliyorlar!

Gün itibari ile wordpress’in en son versiyonunu kurdum. Ve gerçekten çok beğendim. Aylardır çok eski bir versiyon kullanıyormuşum. Bunu kurduğumda ne kadar büyük fark olduğunu anladım.

Öncelikle admin panelindeki übyük değişim göze çarpıyor. Benim her zaman dikkat ettiğim, bir platformda ya da sistemde ulaşılabilirliktir. WordPress bu sürüm ile bunu çok iyi yapmış. Daha önce hiç wordpress kullanmayn biri için bu admin paneli çok çok iyi. Aradığınızı ve yapmak istediğinizi çok rahat bulabiliyorsunuz. Solda yer alan bir menü işinizi baya kolaylaştırıyor.

Bu nedenle ben herkese wordpress öneriyorum ve wordpress kullanıyorum.